ผมเป็นคนสับสน ชอบเลือกไม่ถูกว่าจะทำอะไร ทำอย่างไหนก่อน ลำดับความสำคัญไม่ถูก เพราะชอบคิดนู่น นั่น นี่ไปตลอดเวลา
แม้กระทั่งตัดสินใจไปแล้วก็ยังคิดต่อ อาจจะเพราะว่าตัดสินใจเร็วเกินไป คิดว่าความคิดตัวเองในตอนนั้นเยี่ยมที่สุดแล้ว ไม่มีอะไรเกิน
ก็เลยฟันธงฉั่บ แต่แม้ตัวเองจะฟันธง ฉั่บๆไปแล้ว ก็ยังมานั่งคิดต่อว่าถ้าเลือกอีกทางจะเป็นยังไง คิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆนานา
ก็เกิดไอดียเพิ่มมาอีกตรึมจากตอนแรกที่คิดว่าดีแล้ว คราวนี้ก็ลังเลแล้ว กลับมาที่จุดเริ่มต้น เอาธงมาต่อใหม่ สับสนใหม่ ไม่รู้จะทำยังไงต่อ
ไอเดียนี้ก็ดี อันนั้นก็ดี คิดไปคิดมามันงอกเงย เพิ่มมาอีกสองสามไอเดีย คราวนี้ ยิ่งสับสนงงงวย ไม่รู้จะทำอะไรเข้าไปใหญ่
คนปรึกษาก็ไม่มี เพราะคนอื่นคงไม่เข้าใจตัวเองได้ดีเท่าตัวเองเข้าใจตัวเอง รึเปล่าวะ หรือคนอื่นจะเข้าใจได้ดีกว่าเพราะมองจากมุมข้างนอก
แต่ถ้าเค้าไม่ได้มอง และมาคิดด้วยสมองเราเค้าจะเข้าใจเหรอ ยิ่งคิดก็ยิ่งงง มึน ทำอะไรไม่ถูก แต่โชคดีที่มีสิ่งที่ทำแล้วสมองปิด ก็ไม่เชิงปิดหรอก
แต่ทำนองว่าลืมไปเลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เช่น วาดรูป ระบายสี ปั้น ทำโมเดล อ่านการ์ตูน เล่นเกมส์ เตะบอล ฯลฯ
สิ่งเหล่านี้เหมือนเป็นของเสพติด ทำทีไรแล้วเลิกยาก ตอนที่ทำมันเหมือนเราได้อยู่กะตัวเอง มันมีอะไรมาหุ้ม ไม่สนใจอะไรรอบๆทั้งนั้น
นั่งคิดแต่ว่าจะตวัดพู่กันอย่างไร สีนี้ผสมอย่างไร จัดวางองค์ประกอบอย่างไรให้สวยงามฯลฯ มันหลุดไปอยู่อีกมิติเลย มันทำแล้วมันส์
ยิ่งทำยิ่งติด เสียตรงที่ว่า ทำออกมาไม่ดีเท่าที่คิดจะทำแล้วจะเซ็ง แต่ช่วงเวลาที่ขลุกตัวอยู่กับสิ่งเหล่านี้มันมีความสุขจัง
ไม่ต้องไปเครียด ทำพลาดก็ทำใหม่ ไม่ต้องกลัวตัดสินใจผิดพลาด อยากใส่ตรงโน้น ตรงนี้เพิ่ม ก็ทำได้ตามอำเภอใจ ไม่ต้องแคร์ใคร เพราะมันเป็นงานของเรา
ปล่อยมันไหลไปเรื่อยๆ ก็เพลินๆ
ตอนนี้อยากมีฟีลอย่างนี้เยอะๆ รู้สึกโล่ง เป็นอิสระ สบาย แม้บางทีจะเหนื่อย แต่พอผลงานมันออกมาเป็นชิ้นๆให้เราได้ดู แล้วก็ชื่นชมตัวเอง(หลงตัวเองไปวันๆ)
ว่าตูข้ามันเก่งเสียนี่กระไร ยิ่งมีคนอื่นมาดูแล้วชอบ แล้วชื่นชม(จะตอแหลก็ช่างเขา) ก็ยิ่งตื้นตัน เป็นความรู้สึกที่ทำให้อยากทำออกมาเยอะๆ
ผมชอบความรู้สึกนี้ แต่มันสู้ตอนที่นั่งทำไม่ได้ สนุกกว่า
รู้สึกว่าไม่ไดัมาอัพนาน เขียนซะยาวเลย คราวหน้าเอาคอนเซปต์ งานไฟนอลกับการ์ตูนมาอัพให้อ่านกันดีกว่า แต่จริงๆที่พิมพ์เนี่ย ก็มาบ่นให้คุณจินนี่ อ่านเป็นหลัก เห็นเค้าเครียดบ่อยๆ เลยเอาเรื่องเครียดมาให้เค้าอ่านมั่ง คนอื่นอยากอ่านก็ไม่ว่ากัน คงไม่มีใครเข้ามาอ่านที่นี่อยู่แล้วแหละ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ คนอัพมันขี้เกียจน่ะครับ
สวัสดี
อัดเอง
วันพุธที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2552
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)
